کتاب را ازمعشوق

وعظمت را ازسعادت

ورنج را ازلذت وعصیان را از آرامش

وآسودگی وتلخی را از شیرینی

 خوب بودن را از زیبا بودن

ومعرفت را از عبادت

وزشتی که مرا بشناسد از زیبایی که مراد دیوانه وار دوست بدارد،...

وخیلی چیزها را ازخیلی چیزها ارجمند تر وبرترو راضی کننده تر می یافته ام ومی یابم.

            کتاب گفتگوهای تنهایی صفحه ی 2۵6

دکتر علی شریعتی

سکوت مرگبارم را 

«بشر » یک بودن است و «انسان » یک شدن 

( دکترشریعتی)

ای گشاینده ی زبان مناجات گویان!

                        وانس افزای خلوت ذاکران!

                                             و حاضر نفس های راز داران!

جز از یاد کرد تو ما را همراه نیست و جز از یادداشت تو ما را زاد نیست و جز از تو. به تو دلبل و رهمای نیست.

                  کلمه بود...

                                    و آن کلمه خدا بود...

به نام او که خالق است و توانا!داناهست و حکیم!

اول می خوام بگم که این دل نوشته رو تو شرایط متفاوت نوشتم... یه روز که یه جا تنها بودم و توی فکر یکدفعه  بغضم ترکید و دست به قلم شدم تایکمی خودم و خالی کنم نمیدونم چرا دوستم که اونجا بود با دیدن این صحنه اونم بغضش ترکید و یاد دل تنگیهاش کرد بگذریم...

بار الها!کمکم کن تا بتونم در راستای راه تو  و رضای تو حرکت کنم!کمکم کن به آرامش برسم!

یه کمی هم خسته ام!

خسته ام!

      خسته از این زمونه!

                   خسته از این دردای بی بهونه!

                                  خسته از این گریه های شبونه!

                                                    خسته از این جاهای با نشونه!

                                                                                خسته از جاهای بی نشونه!

                                                                                        خسته از این همه نشون بی نشونه!

خسته از دل گرفتن های روزانه!

                           خسته از گریه های عصرونه!

                                               خسته از این همه نشونه!

                                                                  خسته از این نشون روزانه!

خدایا یه کمس شاکیم!از تو که نه!از خودم!از زمونه! شاکیم

قرار بود کمکم کنی!بهم انرژی بدی!آرامش بدی!ولی چرا هرجا میرم نشونه می بینم؟؟!!

هرکسی هرچی میگه توش این همه نشونه از اون بی نشون با نشونه!از همونیکه آسمون رو زیر پاش گذاشت!اونیکه آسمونم و خورد کرد...همون دیگه...بیخیال!

خدایا میدونم اولش من تاختم!ولی بهت گفتم و تاختم!من که تک روی نکردم!میدونم با اینکه خیلی سعی کردم شاید تو اون تاختن ها غفلت کرده باشم!ولی میگم نه!غفلت نکردم!تاختم! میدونم شاید اشتباه بود!ولی پاک بود...! با دل بود!اما آخرش خوردم به دیوار و روی زمین افتادم!

چرا بلندم نمی کنی؟!چرا دستم و نمیگیری؟!من که گفتم ادرکنا!من که سعی کردم غفلت نکنم!اگرم غفلت کردم خودت با مهربونیت ببخشم!از بچگی تو گوشمون کردن و بعدها هم ما تو گوش بقیه کریدم چون میدونیم و اعتقاد داریم : خدا کریمه!خدا غفور!خدارحمانه!خدا رحیمه!ببخش و کمکم کن!

یا ستارالعیوب کمکم کن!نمیدونم چرا بهترین لحظات که میتونست بهترین خاطرات باشه!به بدترین کابوس ها تبدیل شده!به فکر های آزار هنده!که جز آزار و درگیری من کاری نداره!دوست دارمبه دوران بچگیم برگردم!بزرگترین آرزوهام رو بابام بتونه در عرض چند ساعت بر آورده کنه!بیشترین غمم این باشه که بابام میخواد اخبار ببینه و من از رنامه کودک محروم شم!برای بدست آوردن هر چیزی گریه کردم بدستش آوردم!بعد از اون گریه های کودکانه به شادی می رسیدم شادی ای که از ته دل بود!بدون فکرهای درگیر کننده!آخه چرا؟؟!!باید این طوری بشه!من که حاضر به پذیرفتن خیلی از چیزاهایی که نباید شدم!

ولی خوب!چون همیشه گفتن: صلاح مملکت خویش خسروان دانند!با علم به این که بنده ی خوبت نبودم ولی میدونم همه ی کارهات به صلاحمه!میدونم تو صلاح من رو می خواهی!مننم سر تعظیم خود را فرود آورده و گویم: هرچه خدا خواهد پیش آید و هرچه پیش آید خوش آید!

پس خودت کمک کن!کمکم کن تا بتونم از این امتحانت سربلند و پیروز بیرون بیام!کمک کن فردا که خواستی ازمک حساب بکشی بتونم سرم و بلند کنم و نگاهت کنم و جواب بدم!چون تو خوواستی میگم شکرت!میگمک صد هزار مرتبه شکرت!میدونم تو به این چیزا نیاز نداری چون روزی ۱۰ مرتبه توی نمازهای پنجگانه میگم:الله صمد! ولی اونیکه از همه بیشتر نیازمنده منم!پس خودت کمکم کن!فرک و ذهنم رو آزاد کن!آرامش و موفقیت و شادکامی ده!

به امیدآنکه همه ی جوانان در راستای صلاح باری تعالی قدم برداشته و به هدف های خود در راستای رضای باری تعالی برسند..

به امید پیروی و شادکامی همگی!

همیشه و همه جا آسمونی اشید...

اگه آدما همونقدر که در صحبت کردن توانا هستن.در سکوت کردن هم توانا بودن زندگی خيلی زيباتر از اين ميشد.

( دکترشریعتی)

                   همه از تو برسند و من از خود....

                                                    از تو همه نیکی دیده ام و از خویش همه بد...

( دکترشریعتی)

نمیدونم زمانیکه این همه فکر داره تو سرم دور می زنه که بنویسم چرا وقتی که قلم دست می گیرم انگار هیچی برای گفتن ندارم!!!به هرحال تا جایی که احساسم اجازه بده منم قلمم رو زمین نمیگذارم و می نویسم...

امروز هم شاکی هستم و هم شاکر!!! یعنی خیلی شاکی بودم اما از دیشب تا حالا اتفاقاتی افتاد که بیشتر شاکر باشم تا شاکی!!! به هرحال ماکه در همه حال می گیم شکرت!

خدایا!وقتی که فکر می کنم .زمانیکه به گذشته فرو می رم می بینم اتفاقاتی افتاده که همش با حکمت و صلاح تو بوده!و حال می گویم اینک که به تدبیر تو گردد ایام....حکمی بفرما تا گردد ایام به کام!

حالا که این همه اتفاق پیاپی حکمت تو بوده!صلاح تو بوده! دستور تو بوده! من هم سر تعظیم فرود آورده و گویم شکراْ لله...شکراْلله...شکراْلله!

بار الها!  همانانی که مرا به تو نزدیک کردند!همون هایی که در همه حالاتم تو را به یادم آوردند...همون هایی که بهم گفتن "لا تقنطوا من رحمت الله":"از رحمت خدا نا امید نشو" هون ها...

باعث شدن میون من و تو دیواری بالا بیاد...تا ارتباط من و تو رو قطع کنن.اما شکرت که نگذاشتی...شکرت که نگذاشتی دیوارشون بیشتر از این بالا بیاد...ممنونم که هوام رو داشتی...دیوار بلا اومدشون رو خراب کردی و گفتی من هستم...خداجووووووووووونم نوکرتم.........نوکرتم دربست تا آخرش...آخه من که جز تو کسی رو ندارم!!!اگه تو ردم کنی در خونه ی کی و بزنم؟!!! اگه تو ردم کنی هیچ کس دیگه راهم نمیده.....خداجووووووونم جز در خونه ی تو کجا برم؟؟؟!!!!!!

کزیما!میدونم که رحمان و رحیمی...میدونم تو حتی به نوکری من احتیاج نداری ولی من نوکرتم چون من به تو احتیاج دارم چون من تنها ترین تنهام که جز تو کسی رو ندارم.....من فقط تو رو دارم پس تو ردم نکن...کمکم کن....کمکم کن احساس زندانیم آروم شه...فکر و ذهن درگیرم آزاد شه... و به آرامش برسم...کمک کن گریه های بی صدای شبانه رو به پایانی بره.....خداوندا می دانیم: "الابذکرالله تطمئن القلوب":"با ذکر ویاد خدا دل ها آرامش می یابد" پس هموراه ذکر وثنای خود را بر لبانمان جاری کن و جوانیمان پاک نگه داره که "درجوانی پاک بودن...شیوه ی پیغمبر است" هموراه سر تعظیم فرودآورده و گوییم:"سبحان ربی العظیم و بحمده" و سر به خاک نهیم و گوییم "سبحان ربی الاعلی و بحمده" و هموراه و همه ججا ذکرو تسبیح تو گوییم"سبحان الله...سبحان الله...سبحان الله"

الهی!ما جوون ها که جز تو کسی رو نداریم خودت کمکمون کن!تو همه ی مراحل زندگیمون کمکمون کن که با بتونیم با کمک خودت به آرامش!موفقیت!شادکامی و کامروایی برسیم!

اینک که جز تو کسی رو ندارم!!!!یعنی همیشه تو رو دارم........تو هم من رو رد نکن و کمکم کن...بهم یاری رسون...به همه ی جوون های این مرز وبوم یاری رسون...خدایا!ادرکنا!ادرکنا!ادرکنا!

الهی!

          به حق آنکه تو را هیچ حاجت نیست...

                                                 رحمت کن بر آن که او را هیچ حجت نیست...

احساسم گفت تا همین جا بنویسم...فعلا اجازه نمیده بیشتر بگم...برام دعا کنید......برای همه ی جوون ها دعا کنید.......الهی ادرکنا!ادرکنا!ادرکنا!

ودر پایان:

                   الحمدلله...الحمدلله...الحمدلله...

همچنان منتظر حضور گرمتون در آسمونم می مونم

                                                             همیشه و همه جا آسمونی باشید...

تو آیینی و دوستان آینه ی آیین...

                       آیین را در آینه نتوان دید.هرآینه...

کجا باز یابیم آن روز.که تو مارا بودی  و ما نبودیم...

                       تا باز به آن روز رسیم.میان آتش و دودیم.....

                                  اگر به دو گیتی.ان روز یابیم بر سودیم.ور بود خود را دریابیم...

                                                                                                        به نبود خود خشنودیم...

(یه عذر خواهی کوچولو از عزیزانم که شاید چند روز البته شاید کمتر بتونم آپ کنم ولی همچنان منتظر حضور سبز و گرمتون در آسمونم می مونم....همیشه آسمونی باشید.)

چون رسم بوده که همیشه و همه جا با یاد خدا شروع کنیم منم تو اولین دلنوشته هام تو این وبلاگ خدا رو شکر گفتم و با یاد و نامش شروع کردم تا خودش یاریم کنه...

بازم تو اولین جملات از معلم شهیدم دکتر علی شریعتی یاد میگیرم و میگم :

            " درآغاز هیچ نبود. کلمه بود و آن کلمه خدا بود (دکترعلی شریعتی.هبوط در کویر)"

پس به نام او . به یاد او. برای او

ولی خوب گفتم می خوام یه کمی این دلنوشته ام و متفاوت بنویسم یا نمیدونم نمی خوام خدایی نکرده ناشکری باشه همیشه و همه جا و در هر شرایط شکراًلله....خدا رو شکر می گم ولی می خوام یه کم گلایه کنم یه کمی دلم تنگ شده جا نداره می خوام خالیش کنم جا باز کنم تا توی امسال که تازه شروعش کردم به تونم با آرامش زندگی کنم و ادامه بدم...مقدمه چینی بسه دیگه...خیلی حرف تو دلمه ولی نمیدونم چرا تا می خوام بگمشون دلم قفل میشه نمیگذاره حرفام بیاد بیرون حالا یه کمش که از لابه لای حرفا بیرون امودن و میگم

خدا می دونم تو همیشه با منی و به همه چیز چه نهان و چه  آشکارا . میدونم صلاح من و می خوای ولی یه کمی دلگیرم چون قبل از اینکه هر کاری رو شروع کنم باهات مشورت میکردم  بهت میگفتن میخوام چیکار کنم  ولی چرا یه بارش که باهات مشورت کردم و بهتا التماس کردم جوابم و دادی ...منم به جوابت تکیه کردم و تاختم .خیلی تاختم.بیش از تصور حتی بیش از خودم و تصورم ولی یکباره خوردم به دیوار ای کاش فقط می خوردم به دیوار بعد از خوردن به دیوار خوردم زمین چه زمین خوردنی باشه نمیگم چرا میگم شکرت. میگم این صلاحت بوده پس شکرت. حالا که اینطور خوردم زمین نیاز دارم یکی دستم وبگیره  و از زمین بلندم کنه ...نمیگم کسی نبود...خیلیا دست دراز کردن از عزیزانم و دوستانم بودند اما من دستم وندادم گفتم من فقط دست یکی رو میگیرم و اون دست . دست توئه...آخه خوندم "یدالله فوق ایدیهم" پس دستم و بگیر  و از جا بلندم کن..بلندم کن و به بلندای آسمان ذهنم برسونم....پس میگم شکرت.میگم صلاحته...میگم تو میدونی اونچه رو که من نمیدونم...ولی ازت میخوام خودت دستم و بگیری و کمکم کنی از زمین بلند شم............................

ولی هنوز خالی نشدم یه گلایه کوچیک دیگم دارم!!!!!! اونم اینه که زمان ها در گذرند...زمانها به سرعت در گذرند با سرعتی بیش از حد تصورمون گلایه منم اینه که یه وقتی و یه زمان هایی که آدم داره می تازه و لحظات داره به شیرینی چه جور بگم خیلی شیرین و دل انگیز و قشنگ میگن "احلی من العسل" چون اینم تعبیر قدیمی معروفه به کار بردم لحظات به اون شیرینی دارن میگذرن و بعد به خاطرات تبدیل میشن یه وقتایی میگن خاطره خوبه اما خاطرات خوب خوبه گاهی همین زمان به سرعت در گذر نامرد باعث میشه اون لحظات شیرین به خاطرات تلخ تبدیل شه چرا؟!!!!! چرا باید خاطراتی بشه که آرامش رو از آدم بگیره و آدما رو درگیر کنه...لحظاتی شیرین که به خاطراتی تلخ تبدیل شده وانسان رو از حرکت باز نگه میداره.........الان دیگه نمیگم چرا چون جوابش و چند بار گفتم خدا میدونه آنچه رو که ما نمیدونیم پس میگم حالا که اون لحظات شیرین به خاطرات تلخم تبدیل شده خودت آرومم کن آخه "الابذکذالله تطمئن القلوب " و خودتم که چند بار یادم آوردی "نحن اقرب الیک من حبل الورید" از اینا که بگذریم طبق "علم راز" هم که جلو رفتم فقط و فقط یه چیزی فهمیدم اونم اینکه تنها کسی که دارم تویی پس خدایا خودت کمک کن...یار بی کسان یاری رسان........

هر وقت احساسم دست به قلم شد و اجازه داد بنویسم از این دلنوشته ها برات می نویسم...

همیشه و همه جا موفق و موید و پیروز و کامروا باشید

همیشه آسمونی باشید ................

خوب خدایی نکرده نا شکری نشه فقط می خواستم دل تنگم خالی شه....خدایا شکرت ...ادرکنی...ادرکنی ...ادرکنی

باید به سکوت گوش فرا داد تا از او چه ها می گوید ؟

او با علی آشناتر است.

« دکتر علی شریعتی »

( اسلام شناسی ، ص ۵۸۷ )

علی کسی است که نه تنها با اندیشه و سخنش ،

 بلکه با تمام وجود و زندگی اش به همه  ی دردها و نیازها

و همه ی احتیاج های چند گونه بشری در همه دوره ها پاسخ می دهد .

( ما و اقبال ، ص ۳۸ )

آلبرت انیشتین : دو چیز را پایانی نیست : یکی جهان هستی و دیگری حماقت انسان . البته در مورد اولی مطمئن نیستم !

آلبرت انیشتین : تفاوت بین نابغه و کودن بودن در این است که نابغه بودن محدودیت های خودش را دارد .

آلبرت انیشتین : انسانهای باهوش مسائل را حل میکنند ، نوابغ آنها را اثبات میکنند .

                              دولتم آن است که مذکور تو ام . ورنه . در ذکر من . مرا قیمت چیست؟

                        "کشف الاسرار"

اول سلام...بازم خوش اومدی و سپاس فراوان برای آنکه قابل دونسته و منور نمودید.

در مورد نوشته ات باید بگم بسیار زیبا بود و با مفهوم به طوریکه می توان فهمید این آه از دل برخاشته و نوشته ی دل است نه دست!!!

بازم منتظر حضور سبز و گرمت هستم...

آسمونی باشی...

                    چون سرو  راست قامت‌‌ ،

                                             مثل صنوبر  صبور،

                                                        مثل بلوط  مقاوم،

                                                                        مثل رود روان،

                                                                               مثل خورشيد با سخاوت و

                                                                                                  مثل ابر با كرامت باشيم

" ارنست همینگوی"

اول بازم خوش آمد گویی می کنم و خوش حالم که بازم قابل دونستی و با قدوم سبز بهاریت آسمونم و ستاره بارون کردی!

ممنونم که اومدی!

در جواب تو عزیز باید بگم!!! نه بگذار اینطوری بگم که نمیدونم چه طوری جوابت رو شروع کنم!اهمونطوری که خودت گفتی خیلی پرم حلا اینکه چه طوری این عمق رو به سخن بکشم بسته به احساسم داره چون در این مورد من از احساسات دورنیم دستور می گیرم و هرچه نوسته میاد نوشته ی احساسه نه نوشته ی شهاب آسمانی که من یا تو یا هرکس دیگه می شناسیم!!!این ها نوشته ی احساس شهاب آسمانه که گاهی بهش میگه بنویس یا میگه ننویس!من که نوشته هات رو نخوندم ولی واقعا خوشحال میشم اگه قابلیت خوندنش و داشته باشم تا بفهمم چه طوری خالی و پر میشی و از آرزوی قشنگت راجع به عمیق شدن من سپاسگزارم!

راستی در مورد دکتر که گفته بودی !خودت که میگی میشناسیش ولی بهت میگم از وقتی می خواستم با هاش شروع کنم حتی کسانی که بهم معرفی کردن اول ازم خواستن بشناسمش تا برم سراغ رهنموداش من هم همین کار رو ککردم و یه اعتقاد قشنگ پیدا کردم که بعدا فهیمدم این اعتقاد معرفش به منم بوده این بود که: اول باید دکتر رو شناخت بعد عمل کرد ما که می گفتیم اگه دکتر رو نشناسی و بری سراغش ضرر می کنی و از خیلی چیزات می افتی چون خوندن فکر انسان ها روشن فکر نیاز به شناخت و درک داره و من هنوزم خودم را لایق درک تام اون نیمدونم و میدونم تا آخرشم که برم قطره ای از دریای فکر این نو اندیش را نخواهم فهمید ولی در ادامش باید بگم واقعا بعد از شناخت نجات بخش چیز هایی که آرومم می کنه یا برای اونه یا بعدا می فهمن یه جورایی به دکتر ربط داشته...

بازم خوشحالم که اومدی ... همچنان منتظر ستاره بارون آسمونم می مونم...بازم بیا!

هدیه : "من را من نساخت!من را خدا ساخت . (دکتر علی شریعتی)"

کریما!

گرفتار آن دردم که تو درمان آنی...

                به بنده ی آن ثنایم.که تو سزای آنی. من در تو چه دانم ؟تو دانی!

تو آنی که گفتی که من آنم!آنی.

خدایا شکرت که تونستم یه سال دیگه رو تموم کن یا به معنی دیگه یه سال دیگه رو شروع کنم...

امید دارم تونسته باشم توی سالی که گذشت برای خودم توشه ای جمع کرده باشم برای اون دنیا و تجربه ای جمع کرده باشم برای این دنیا...نمیدونم چقدر موفق بودم ولی تلاشم تو   کل دوران همین بوده و هست...

امیدورام تونسته باشم توی سالی که گذشت به کار بقیه بیام...به درد بقیه بخورم...تونسته باشم کاری کنم که بقیه چه دوستان و چه خانواده ازم راضی باشن!

 می خواستم این دل نوشته رو یه جور دیگه شروع کنم ولی نمیدونم چرا اینطوری شروع شد!ولی بازم خوبه چون با شکر باری تعالی آغاز شده...امید وار تونسته باشیم به معنی واقعی "حول حالنا الی احسن الحال" رسیده باشیم و در همه حال به یاد خالق مون باشیم...

یه سال دیگم با همه ی خوبی ها و بدی ها با همه ی فراز ها و نشیب ها با همه موفقیت ها و شکست ها با همه به عرش رفتن ها و به فرش افتادن ها گذشت....چه جوری گذشت همیشه برام مهم بود ولی الان دیگه نه نمیگم چه جوری گذشت چه خوب و چه بد گذشت ...الحمدلله!

یه سال دیگم شروع شد...آرزوی همه مون برای سال جدید اول ظهور آقامون.مولامون.امام مون حضرت بقیه الله...الاعظم باشه....انشاالله امسال سال ظهورش باشه....بعد هم همه آرزو های قشنگ موفقیت .شادکامی.رسیدن به حاجات و آرزوهاورسیدن به اهداف همه و همه باشه امسال رو نمیدونستم چرا ولی سال خوبی میدونستم ولی الان میدونم چرا...شما میدونید؟میگم:

به عشق حضرت مولا.گرفته نیکو فال...

                             علی است محور فیض و مقلب الاحوال...

سپهر قم بدرخشد که سال پیروزیست...

                          ورود حضرت معصومه (س) روز اول سال...

دیگه باید بدونید چرا سال خوبیه ...چون روز اول سال مصادف با سالروز ورود حضرت فاطمه معصومه(س) ولی نعمت ما شده ...الحمدلله...

از تنهایی هم دیگه چی بگم؟که هر وقت می خوام بگم معلم شهیدم دکتر علی شریعی بهم میگه:

اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست .او جانشین همه ی نداشته های من است ....

غیر از اونم میدونیم که: الابذکرالله تطمئن القلوب...

تازه خود خدا هم که تو کتابش بهمون گفته: انی اقرب الیک من حبل الورید

پس با این جملات مهر زدند و دهانم دوختند که تنهایی معنی نداره...پس میگم:

الهی!

نیستی. بر همه مصیبت است و مرا غنیمت...

                                  بلا از دوست عطا است...و از بلا نالیدن خطاست...

پس بازم میگم شکر !شکراْلله.شکراْلله!شکراْلله!

امید سالی خوب و پربرکت و رحمت در همه ی زمینه های زندگی رو دارم هم برای همه دوستان عزیزم و هم برای خودم با امید سالی سرشار از موفقیت و شادکامی و کام روایی همراه با تنی سالم و دلی خوش و به منظور حسن ختام این دلنوشته گویم:

الهی!

بساز کارمن. منگر به کردار من!

دلی ده . که طاعت افزون کند!

طاعتی ده که بهشت رهنمون کند!

علمی ده. که در او آتش هوا نبود!

علمی ده. که در او آتش زرق و ریا نبود!

دیده ای ده که عزت ربوبیت تو بیند!

نفسی ده. که حلقه ی بندگی تو در گوش کند!

جانی ده. زهر حکمت تو به طبع نوش کند!

تو شفا ساز. که از این معلولان شفایی نیاید!

تو گشادی ده. که از این معلولان کاری نگشاید!

به اصلاح آر. که اینک بی سامانیم!

جمع دار. که پس پریشانیم!