مائیم و نوای بی نوایی...

                                       بسم الله اگر حریف مائی...

بازم سلام.اسم این دلنوشته رو گذاشتم زمزمه دل چون نمیخوام خیلی بنویسم نه اینکه نخوام دلم اجازه نمیده بیشتر از این قلم دست بگیرم و میگه همین و بس:

هر زمان که می خواهم فکر کنم فقط یک چیز می آید:

                                چرا؟!!

                                           چرا؟؟!

                                                     چرا؟؟!

ولی هروقتم که میگم چرا؟!! معلم شهیدم دکتر علی شریعتی بهم میگه:

دنیا را بدساختند...

  کسی را که دوست داری.دوستت ندارد

کسی که تو را دوست دارد.تو دوستش نداری.

 اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند

من هم که این سخنان معلم رو می شنوم خاموش می شوم و فقط از دل زمزمه می کنم.

هر وقت این ها رو می خوام بگم به خدا میگم خودم گفتم که:

 به تیغم گر کشد دستش نگیرم...

                               و گر تیرم زند منت پذیرم...

هنوز هم سر حرفم می ایستم!

و به منظورحسن ختام این زمزمه:

الهی!

 به هر صفت که هستم به خواست تو موقوفم!

               به هر نام که مرا خوانند . به بندگی تو معروفم!

تا جان دارم رخت از این کوی بر ندارم!

               او که تو آن اویی بهشت او را بنده است!

او که تو در زندگانی اویی.جاوید زنده است!